Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Όνειρο

Στις επόμενες σειρές θα γίνει μία προσπάθεια εξήγησης.

Κυρίως για το πως ξεκινάει ένας άνθρωπος με όνειρα, πως συνεχίζει με ελπίδες και πως καταλήγει με αμφιβολίες.
Πριν λίγους μήνες γεννήθηκε μια ιδέα, ένα όνειρο.
Αυτό το όνειρο, περιλάμβανε πολύ βατά σχέδια για το υποκείμενο του σήμερα. Στο παρελθόν, θα ήταν αδιανόητες  τέτοιου είδους σκέψεις.
Οι ημέρες περνούσαν και αφού το υποκείμενο έκανε ότι απαιτούσε το όνειρο, μπήκε στην διαδικασία της σκέψης μίας τέτοιας εκπλήρωσης. Η σκέψη της προσωπικής ικανοποίησης, της επιτυχίας και της πνευματικής ανέλιξης γινόταν συντροφιά τα πρωινά που το ξύπνημα ήταν δύσκολο και σύμμαχος τα βράδια που οι αποτυχίες ήταν επίμονες.
Ώσπου, ένα συνηθισμένο πρωινό, ήρθε η ελπίδα.
Ένα δεύτερο όνειρο στα σκαριά και μάλιστα πιο δελεαστικό, πιο κοντά στα θέλω του. Μέχρι εκείνη την στιγμή, δεν είχε σκεφτεί πως μπορεί να το διεκδικούσαν δύο όνειρα. Έτσι, κατάλαβε πως είχε την ελπίδα να εκπληρωθεί έστω το ένα και αυτό δεν ήταν καθόλου άσχημο. Πάλι, άφησε τις ημέρες να προχωρήσουν μόνες τους. Ήξερε από υπομονή. Η απόφαση του ήταν να αναβάλλει την απόφαση του όταν ο κλοιός θα στένευε. Ξυπνούσε και κοιμόταν ήσυχο, με όνειρα και ελπίδες και καθόλου αποτυχίες να ξυπνάνε τον πεσιμιστικό του εαυτό.
Ο καιρός έφτασε, λίγο πιο νωρίς από ότι τον είχε υπολογίσει.
Την απόφαση του υποσυνείδητα την είχε πάρει, κάτι τα λόγια των άλλων, κάτι στα 2 με 3 χαρακτηριστικά που υπερτερούσε το ένα από το άλλο, αλλά δεν θέλησε να μοιραστεί τις αποφάσεις του. Φοβόταν μήπως χάσει την ελπίδα.  
Η αμφιβολία ξύπνησε την ημέρα που κατέκτησε το πρώτο όνειρο, αυτό που δεν προτιμούσε πια. Είχαν απομείνει κάποιες ημέρες για την ενημέρωση και του δευτέρου, μα ήδη στις νύχτες του μπήκε ο φόβος της αποτυχίας και η μιζέρια του να μην έχεις επιλογή. 
Ενώ είχε ένα όνειρο στα χέρια, εκείνο προτιμούσε να σκέφτεται τι θα γίνει αν το άλλο όνειρο το απορρίψει. 
Χωρίς την ελπίδα, το υποκείμενο σήμερα θα είχε κατακτήσει το όνειρο του και θα ήταν πολύ ευτυχισμένο. Μα τώρα ζει στην αμφιβολία και δεν ευχαριστιέται με ότι όμορφο έχει καταφέρει. 

Υ.Γ.: Η ελπίδα φέρνει απληστία ;


Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Λιγότερο καθημερινή



Καμιά φορά σε ονειρεύομαι, δηλαδή όχι εσένα. 
Εκείνον, εκείνον που έπλασα τότε στο νου μου.
 Γεννιέται μέσα μου πάλι το γλυκό συναίσθημα που ένιωθα τότε 
προς το πρόσωπο του έρωτος μου.           
 Όσες φορές και να αποφασίσω πως είχα ερωτευτεί τον ίδιο τον έρωτα 
   άλλες τόσες θα σε δω στα όνειρά μου.
 Μου λείπει εκείνο το αίσθημα και μόνο τότε το καταλαβαίνω. Τα δευτερόλεπτα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Ολότελα και καταστρεπτικά. Προσπαθώ και στον ξύπνιο μου να νιώσω, 
αυτήν την γλύκα, την ζεστασιά
 που αισθάνομαι όταν σε αντικρίζω στα όνειρα μου
 και δεν τα καταφέρνω. 
Αλήθεια το προσπαθώ, αν και δεν ξέρω το γιατί.
Μετά, σαν σκεφτώ το πρόσωπο σου στον ξύπνιο μου τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Ούτε σε ένταση ούτε σε ποιότητα.
Τώρα μόνο, λίγο αργότερα από το όνειρο,
 μπορώ και γράφω κάπως πιο ...
 ...λιγότερο καθημερινά. 
 Όσο περνά η ώρα από το ξύπνημα τόσο δυσκολεύομαι να ανακαλέσω την ζεστασιά της θύμησης σου. 
  Γιατί ζεστάθηκε, ξανά, για λίγο η καρδιά μου. 
Αυτά τα όνειρα, με στοιχειώνουν και με αγαλιάζουν τόσο πολύ
γιατί είμαι και εγώ που είμαι αλλιώς.
Κάπως πιο... 
...λιγότερο καθημερινή. 
Πάντα θα αναρωτιέμαι γιατί έλαχε να είσαι εσύ εκείνος που γέννησε
 τόσα και τέτοια αισθήματα
σε μένα, την κατά τα άλλα αδιάφορη, αλύγιστη και κρύα γυναίκα.
 Ξέρω πως είμαι για πάντα καταδικασμένη να περιμένω
 να ξανανιώσω την αίσθηση των ονείρων μου.

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

Οκνηρία



Η δουλειά σε αποχαυνώνει. Που είναι τα τόσο "σημαντικά" μου προβλήματα που δεν μου επέτρεπαν παλαιότερα να κλείσω μάτι. Με άφηναν αβοήθητη στο ανήλεο στριφογύρισμα του κρεβατιού που λατρεύει το σκοτεινό φόντο και την αργή μουσική. Που είναι; Που είναι εκείνη η γλυκιά αμφισβήτηση της αγάπης και της ματαιότητας των πράξεων προς ανθρώπους για το αν θα εκτιμηθούμε;
Βρήκα μια δουλειά και η κούραση που μου αφήνει τα βράδια δε δίνει περιθώρια αλλαγής. Πού είναι οι ασχολίες; Πού είναι το διάβασμα από επιλογή; Πού είναι οι ώρες χαλάρωσης; Μίκρυνε το 24ώρο και δεν το γνωρίζω; Γιατί δε μου φτάνουν οι ώρες να είμαι εγώ, εκτός δουλειάς; Γιατί μένει ώρα μόνο για δουλειά, αστική συγκοινωνία, υποχρεώσεις και ύπνο;
 Έβλεπα την μητέρα μου μέρες τώρα πολύ κακόκεφη και δεν έμπαινα στον κόπο να την ρωτήσω τι της συμβαίνει γιατί πάντα έχει μία απάντηση. Τα λεφτά. Τι θα κάνουμε, πως θα περάσουμε. Δεν ήθελα να την ακούσω, με συνόδεψε όμως στο γιατρό, περάσαμε λίγη ώρα μαζί και κατευθείαν γέμισε χαρά το πρόσωπο της. Μου είπε τα ίδια, μα τα μοιράστηκε! Ξαλάφρωσε...
Παλιά ρωτούσα, επέμενα, τώρα πια εφησυχάζω στο ψεύτικο τίποτα της. Λέω από μέσα μου, ρώτησες δεν μπορούσες να κάνεις κάτι παραπάνω.
Έμαθα πρόσφατα τι πάει να πει κυνισμός, η λέξη που συχνά ακούμε να χρησιμοποιείται αλλά δε νομίζω πως την έχουμε ορθά τοποθετημένη στο λεξιλόγιο μας, είναι φιλοσοφική έννοια η οποία υποστηρίζεται από εκείνους που προτεραιότητα δίνουν στην καθημερινή ζωή, στη συγκεκριμένη απτή πραγματικότητα χωρίς να δίνουν κάποιο περιθώριο αιθεροβασίας.
Κυνική, λοιπόν, να 'μαι! Βγαίνει από τον όρο κύων, σκύλος. Και όσο και να τα αγαπάω τα άτιμα, δε μ αρέσει να αρκούμαι στα επίγεια. Είναι λίγο.
Φταίει η σιγουριά; Είναι τόσο αποπνικτική που γεμίζει το δωμάτιο και όταν είμαι μόνη. Μόνη παρέα τα κλειστά βιβλία που διαβάστηκαν και άλλα που έμειναν να περιμένουν. Κανένα ανοιχτό αυτόν τον καιρό, μια λίστα αναμονής μονάχα. Έχεις ξανά ακούσει για λίστα αναμονής σε βιβλία; δεν ήθελα ποτέ να το κάνω. Πάντα έλεγα πως θα διαβάσω αυτά που υπάρχουν ήδη σπίτι και μετά θα τρώω όποιο μπαίνει και έτσι έκανα για καιρό. Τώρα έτσι κάνω κατά καιρούς και μπαίνουν βιβλία, από παζάρια, από δώρα, από τους υπόλοιπους του σπιτιού που τα αγαπάνε και αυτοί. Νιώθω ότι δεν προλαβαίνω να τα διαβάσω όλα και απελπίζομαι. Και τα αφήνω όλα.
Μαζεύω τα αρκουδάκια μου, ω! τι σημείο ενηλικίωσης στα 24. Τα μαζεύω γιατί λυπάμαι να τα βλέπω να σκονίζονται, αφού δεν παίζω άλλο.
Δεν παίζω, γιατί το μόνο που κάνω, από αυτά που θυμάμαι  να κάνει ένα παιδί είναι να σκέφτομαι ευτυχή τέλη. Όχι, δεν είναι όνειρα. Είναι συνθήκες της καθημερινότητας που ελπίζω πως θα πάνε καλά. Γιατί αν δεν πάνε, δεν έχει νόημα, θα τα παρατήσω και εγώ μετά.

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Η σκάλα




"Για λίγο νεκρός..." Έγραψε, ένιωσε κάποιος κάποια στιγμή και κάποιος άλλος το τραγούδησε, αφού το ένιωσε για να το νοιώσουμε. Μα ο πρώτος κάποιος έζησε... για να μπορέσει να νιώσει νεκρός για λίγο. Πόσο τυχερός υπήρξε. Κι αυτός και όποιος έζησε.
Πως είναι να ζεις. Να είσαι κάτι διαφορετικό από αυτό που επικρατεί. Πως γίνεται να είσαι διαφορετικά από ζωντανός-νεκρός; Αφού έτσι μάθαμε... έτσι "ζήσαμε" τόσα χρόνια!
Και αυτή η επίγνωση; Γιατί δεν είναι από μόνη της λύτρωση, παρά ένα βήμα σε ένα δύσβατο δρόμο. Φυγόπονη δεν με λες, μα γιατί να το διεκδικώ και αυτό;
Ας είναι. Αφού το πρώτο βήμα γίνεται πρέπει να ανεβούμε όλη τη σκάλα. Γιατί σκάλα είναι η ζωή. Χωρίζεται σε μικρές κοφτές επιφάνειες - στιγμές που για να οδηγηθούμε στην επόμενη πρέπει να ξεπεράσουμε την προηγούμενη. Ανόμοιες είναι, μολαταύτα.
Κάποιες είναι πιο ψηλές όσον αφορά το βήμα που θα πραγματοποιήσουμε και πρέπει να "ψηλώσουμε" για να τις ανεβούμε. Έτσι παραμένουμε εκεί. Περπατάμε ξανά και ξανά το ίδιο σκαλί μέχρι να ετοιμαστούμε για το επόμενο. Υπάρχουν βέβαια και τα πιο εύκολα.
Βοήθεια; Η βοήθεια, δεν κατάλαβα ποτέ μου αν κάνει την δουλειά της. Μπορεί να την έκανε δίχως να το κατάλαβα. Μα φανερά; Όταν ήταν να κλάψω, έκλαιγα. Όταν ήταν να καταστραφώ, το ξανάκανα. Και όταν θέλησα να το αφήσω, το άφησα. Ίσως να συνέβαλλε στο να το θελήσω. Θα σας γελάσω και δεν το θέλω. Να γελάσω θέλω. Να φύγει ο πνιχτός ήχος στο μαξιλάρι. Να έρθει ο ανάλαφρος ύπνος.
Μα η ζωή, η σκάλα σε θέλει πάνω της. Δεν την νοιάζει που θα φτάσεις. Αρκεί να πληρώνεις νοίκι. Με τον ιδρώτα της δουλειάς σου, τα δάκρυα της ψυχής σου και το αίμα της σάρκας σου. Να πλουτίζει, να δίνει από τα δέκα σου, το ένα στον επόμενο να ξεκινήσει. Για να της δίνει δέκα πάλι. Δε μπορεί να ήρθαμε για αυτό μόνο. Πως; Κι ο τρόπος σε πόσα κομμάτια έσπασε για να μην μπορούμε να συμπληρώσουμε το πάζλ;
Ας ολοκληρώσω προς το παρόν την άσκοπη φανφαρολογία μου και αύριο πάλι.
                                                        Συνήθιζα να γράφω "ξέφυγα πάλι, συγχώρα με ".                                                                                     Δε ξεφεύγω πια, συγχώρα με.
                                                                                Καληνύχτα!