Κουκίδες

Και αν θελήσω να δώσω άλλη ερμηνεία στην γνωστή φράση "η ζωή είναι κύκλος" ;
Για εμένα ο κύκλος είναι η ζωή μου, με άπειρες κουκίδες ... με πρώτη, από όπου και να ξεκινήσω το "Εγώ μου".
Οι λίγες κοντινές κουκίδες είναι οι κοντινοί μου άνθρωποι. άνθρωποι που βρίσκονται πάντοτε δίπλα μου και άλλοι που μετατέθηκαν για να έρθουν κοντά μου και τόσοι άλλοι να φύγουν μακριά.
Και εσύ μια κουκίδα είσαι στην ζωή μου... απέναντι. Εκεί ξεκίνησες. Την ώρα που εσύ έπαιζες με τις αχτίδες του ήλιου πάνω στο ρολόι σου ... υπενθυμίζοντας στον χρόνο πως τον θεωρείς μονάχα ένα παιχνίδι, μου τράβηξες την προσοχή!
Πάτησα πάνω σε κουκίδες, άλλες τις προσπέρασα την ώρα που κοιτούσαν αλλού, για να σε φτάσω και από απέναντι να βρεθώ κοντά σου. Ήταν δύσκολο ταξίδι ... με μια ταχύτητα στα ύψη ... και η αλήθεια είναι πως σε παραξένεψε η ανησυχία στις προηγούμενες κουκίδες και σταμάτησες.
Σα να με περίμενες... Μα δεν έκανες βήμα προς τα εμένα. Συνέχισες έπειτα ακάθεκτος με το ίδιο βήμα σου, που δεν αλλάζει, ο κόσμος να χαλάσει... Κι εγώ από μακριά ακόμα προσπαθούσα να σε φτάσω, να σε αγγίξω.
Μα κουράστηκα.
Και δεν μπορούσα άλλο να προσπερνώ κουκίδες...
Όταν σταμάτησε πια το ταξίδι, βρήκα κάποιες κουκίδες να με ακολουθούν και άλλες να μένουν μακριά. Κι είδα λίγες νέες να με συντροφεύουν τρυφερά.
Ίσως έπρεπε να το παλέψω παραπάνω... αλλά ήσουν από την αρχή πολύ μακριά.
Και όταν άκουσα, πως κι εσύ κυνηγούσες μια κουκίδα που κάποτε είδες φωτισμένη από την αντανάκλαση του ήλιου και προχωρούσε μακριά σου, κατάλαβα! Πως εκτός από το πόση ενέργεια ξοδεύουμε σε μία κατεύθυνση, σημαντικό ρόλο παίζει και η κατεύθυνση.
Πάντως ένα είναι σίγουρο... η διαδρομή μας, του ενός προς τον άλλον έκανε τον κύκλο ολόκληρο.
Κι αισθάνομαι πως είμαι εκεί που ήσουν κάποτε εσύ και έπαιζες με τις αχτίδες του ήλιου.
Αλήθεια, εσύ γιατί σταμάτησες;

Διάφορα

Είναι κρίμα φεύγοντας να αφήνεις μισάνοιχτη την πόρτα και γυρνώντας να τη βρίσκεις μισόκλειστη.

Και τότε αντίκρισα το άλλο πρόσωπο της αγάπης.

Εκείνο που δε σέβεται, δε πονά, που δε νοιάζεται.

Το πρόσωπο που εύκολα προσπερνά. . .

Κι όταν το είδα κατάλαβα,

Πως από τις δύο όψεις του νομίσματος.

Εγώ διάλεξα εκείνη που είχε

Ακουμπήσει ήδη στον πάτο.

Τα λόγια που μου ‘ρχονται και δε μπορώ να στα πω, τα κλειδώνω στο χαρτί. Να μη χαθούν, μήπως κι επιστρέψεις κάποτε. . .να στα χαρίσω, σα να στα χρωστάω!

Ίσως αγάπη να είναι η ανικανότητα του καθένα μας να την προσδιορίσει! Η απροσδιοριστία της είναι ο ορισμός της και η αοριστία της ο προσδιορισμός της.

Όποιος αγαπά, συγχωρεί.

Μα και όποιος αγαπά. . .δεν πληγώνει!!

Άθελα σου έχεις γίνει καταχραστής των αισθημάτων μου.

Μερικές φορές ένα άγγιγμα έχει να πει περισσότερα, από χίλιες κουβέντες. Στα λόγια, δημιούργημα του ανθρώπου, καθώς είναι, το ψέμα βρίσκεται άφθονο! Στα μάτια, στην αφή δε μπορούν να ειπωθούν ψέματα.

Άγγιξε με, κοίταξε με κι έπειτα μην πεις τίποτα. . .ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ!!!

Το καλό μας ωθεί προς το κακό, όταν μας απογοητεύει.

Σε αγαπάω με κάθε τρόπο και σε κάθε μέτρο που γνωρίζω.

Η ελευθερία δε μπορεί να ερμηνευτεί με λόγια. Γιατί τι άλλο είναι οι λέξεις παρά σκλαβωμένα θύματα των συναισθημάτων;

Φοβάμαι μήπως ένα τραγούδι έχει να πει παραπάνω από την ζωή μου.

Ένας άνθρωπος που δεν επιδέχεται βελτιώσεις, δεν είναι τέλειος...είναι τελειωμένος!

Κάποτε σε περιέγραφαν θαυμαστικά...

Κάποτε σωρεία ερωτηματικών...

Τώρα αποσιωπητικά

Και απέραντη σιωπή...

Τα χελιδόνια ξεκίνησαν και φέτος τη φυγή τους...

Τώρα συνειδητοποίησα ότι ούτε φέτος γύρισες!

Όσο εσύ περιμένεις να σου χαρίσει κάτι η ζωή..κάποιος άλλος το αρπάζει!

Εσύ μίλησες για τέλος, εγώ το έβαλα.

Όλες τις αλήθειες μου στα πόδια σου καίω να ζεσταθείς από το ψέμα του κόσμου.

Είναι τόσα πράγματα λάθος βαλμένα στη ζωή μου και επίσης τόσα λάθη βαλμένα στη ζωή μου, που δε βρίσκω πλέον τα σωστά.

Νοτισμένα και γνωστά χώματα, αυτά που περπάτησα σήμερα.

Εσύ κι εγώ είμαστε πια στεγνοί και άγνωστοι.

Δε κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου, είμαι πίσω από τη μύτη σου, εσύ απλώς δε μπορείς να δεις πέρα από αυτήν...

Δεν υπάρχει πιο φθηνή διαδικασία, από αυτή της ανάγνωσης των αποτελεσμάτων του πόνου του κάποτε ερωτευμένου μας εαυτού...

Χλευασμός

Αϋπνία ... άπνοια

Κι όσο εύκολα και γρήγορα κι αν κυλούν οι ημέρες,

Πάντα έπονται οι νύχτες, οι δύσκολες, οι ατελείωτες, οι μοναχικές.

Κι αντί να βυθίζομαι στον κόσμο των ονείρων, η αϋπνία πλάι στην

Άπνοια με κατατρώει μέχρι τις πρώτες

Αχτίδες του ήλιου.

Μεγάλος γιατρός ο χρόνος, μα μεγαλύτερος ο ύπνος,

Ο μικρός θάνατος.

Κι αν φύγω, τι θα έχω να θυμάμαι; Αν όχι τις διαολεμένες ώρες σκέψης σου...

Ντύσε κι απόψε τα όνειρα μου με το άρωμα σου,

Να έχω τη σιγουριά να κοιμηθώ κι απόψε σα

Να ήμουν στην αγκαλιά σου...