Η σκάλα

"Για λίγο νεκρός..." Έγραψε, ένιωσε κάποιος κάποια στιγμή και κάποιος άλλος το τραγούδησε, αφού το ένιωσε για να το νοιώσουμε. Μα ο πρώτος κάποιος έζησε... για να μπορέσει να νιώσει νεκρός για λίγο. Πόσο τυχερός υπήρξε. Κι αυτός και όποιος έζησε.
Πως είναι να ζεις. Να είσαι κάτι διαφορετικό από αυτό που επικρατεί. Πως γίνεται να είσαι διαφορετικά από ζωντανός-νεκρός; Αφού έτσι μάθαμε... έτσι "ζήσαμε" τόσα χρόνια!
Και αυτή η επίγνωση; Γιατί δεν είναι από μόνη της λύτρωση, παρά ένα βήμα σε ένα δύσβατο δρόμο. Φυγόπονη δεν με λες, μα γιατί να το διεκδικώ και αυτό;
Ας είναι. Αφού το πρώτο βήμα γίνεται πρέπει να ανεβούμε όλη τη σκάλα. Γιατί σκάλα είναι η ζωή. Χωρίζεται σε μικρές κοφτές επιφάνειες - στιγμές που για να οδηγηθούμε στην επόμενη πρέπει να ξεπεράσουμε την προηγούμενη. Ανόμοιες είναι, μολαταύτα.
Κάποιες είναι πιο ψηλές όσον αφορά το βήμα που θα πραγματοποιήσουμε και πρέπει να "ψηλώσουμε" για να τις ανεβούμε. Έτσι παραμένουμε εκεί. Περπατάμε ξανά και ξανά το ίδιο σκαλί μέχρι να ετοιμαστούμε για το επόμενο. Υπάρχουν βέβαια και τα πιο εύκολα.
Βοήθεια; Η βοήθεια, δεν κατάλαβα ποτέ μου αν κάνει την δουλειά της. Μπορεί να την έκανε δίχως να το κατάλαβα. Μα φανερά; Όταν ήταν να κλάψω, έκλαιγα. Όταν ήταν να καταστραφώ, το ξανάκανα. Και όταν θέλησα να το αφήσω, το άφησα. Ίσως να συνέβαλλε στο να το θελήσω. Θα σας γελάσω και δεν το θέλω. Να γελάσω θέλω. Να φύγει ο πνιχτός ήχος στο μαξιλάρι. Να έρθει ο ανάλαφρος ύπνος.
Μα η ζωή, η σκάλα σε θέλει πάνω της. Δεν την νοιάζει που θα φτάσεις. Αρκεί να πληρώνεις νοίκι. Με τον ιδρώτα της δουλειάς σου, τα δάκρυα της ψυχής σου και το αίμα της σάρκας σου. Να πλουτίζει, να δίνει από τα δέκα σου, το ένα στον επόμενο να ξεκινήσει. Για να της δίνει δέκα πάλι. Δε μπορεί να ήρθαμε για αυτό μόνο. Πως; Κι ο τρόπος σε πόσα κομμάτια έσπασε για να μην μπορούμε να συμπληρώσουμε το πάζλ;
Ας ολοκληρώσω προς το παρόν την άσκοπη φανφαρολογία μου και αύριο πάλι.
                                                        Συνήθιζα να γράφω "ξέφυγα πάλι, συγχώρα με ".                                                                                     Δε ξεφεύγω πια, συγχώρα με.
                                                                                Καληνύχτα!

Θεατές

Απαντήσεις δε βρίσκω στα τόσα μου ερωτήματα. Νιώθω σαν απαράλλαχτο μωρό, τουλάχιστον τα αληθινά μωρά έχουν και μια κάποια γλύκα. Μόνη σε κυκεώνες σκέψεων, όπως πάντα. Φοβάμαι τις λέξεις που θα πω κι εκείνες που θα ακούσω. Φοβάμαι να ακούσω και να φωνάξω, μήπως ξυπνήσω.. Άσχημες καταστάσεις γύρω μου, θορυβώδεις! Εκκωφαντικές... διαλύουν τη φασαρία.
Τους βαρέθηκα, αλήθεια, βουτηγμένοι στο εγώ τους. Ποτέ τον άλλον, τους άλλους. Πάντα εκείνοι μπροστά, πιο αυτοί, πιο πολύ οι άλλοι. Κι έτσι συνεχίζουν να πορεύονται μετρώντας και αναμασώντας τις φειδωλές τους συνειδήσεις. πεποιθήσεις μιας ανάρμοστης γενιάς, προικισμένης ευκολία, ακολουθία, αοριστία.
Θέλω να πω όλα όσα αυτά τα χρόνια παρατήρησα, χωρίς να μιλώ, ντροπή πες το, άγχος, κακή άρθρωση...φόβο...φόβο πες το! Στη ζωή μου, συνάντησα ανθρώπους και υπήρξα τυχερή και άτυχη συνάμα να τους βιώσω. Διότι μπορούν να γίνουν φως να σε φωτίσουν, να σε ζεστάνουν, να σε οδηγήσουν! Μ' αυτήν τους την ιδιότητα μπορούν επίσης να σε τυφλώσουν, να σε κάψουν, να σε απομακρύνουν.
Άνθρωποι.
Γνώρισα πολλούς. Συνήθως άκουγα. Σε λίγους μίλησα,
Έχουν θλίψη, κάτι φταίει ...
Οργίζονται, σπάνε, καταριούνται.
Γελούν, συνήθως κοροϊδεύουν.
Μιλούν, συνήθως κοροϊδεύουν.
Υποπτεύονται, πληγώνουν, αδιαφορούν, λυτρώνουν, λησμονούν.
Για ποιόν λόγο;
Για το εγώ τους,,, Γι' αυτό αγαπούν, μισούν, ζουν και πεθαίνουν. Οι άλλοι; Δε θα έλεγα κομπάρσοι, θεατές!
...
...
...
...
...
Διαφοροποίηση; Καμία !

Κουκίδες

Και αν θελήσω να δώσω άλλη ερμηνεία στην γνωστή φράση "η ζωή είναι κύκλος" ;
Για εμένα ο κύκλος είναι η ζωή μου, με άπειρες κουκίδες ... με πρώτη, από όπου και να ξεκινήσω το "Εγώ μου".
Οι λίγες κοντινές κουκίδες είναι οι κοντινοί μου άνθρωποι. άνθρωποι που βρίσκονται πάντοτε δίπλα μου και άλλοι που μετατέθηκαν για να έρθουν κοντά μου και τόσοι άλλοι να φύγουν μακριά.
Και εσύ μια κουκίδα είσαι στην ζωή μου... απέναντι. Εκεί ξεκίνησες. Την ώρα που εσύ έπαιζες με τις αχτίδες του ήλιου πάνω στο ρολόι σου ... υπενθυμίζοντας στον χρόνο πως τον θεωρείς μονάχα ένα παιχνίδι, μου τράβηξες την προσοχή!
Πάτησα πάνω σε κουκίδες, άλλες τις προσπέρασα την ώρα που κοιτούσαν αλλού, για να σε φτάσω και από απέναντι να βρεθώ κοντά σου. Ήταν δύσκολο ταξίδι ... με μια ταχύτητα στα ύψη ... και η αλήθεια είναι πως σε παραξένεψε η ανησυχία στις προηγούμενες κουκίδες και σταμάτησες.
Σα να με περίμενες... Μα δεν έκανες βήμα προς τα εμένα. Συνέχισες έπειτα ακάθεκτος με το ίδιο βήμα σου, που δεν αλλάζει, ο κόσμος να χαλάσει... Κι εγώ από μακριά ακόμα προσπαθούσα να σε φτάσω, να σε αγγίξω.
Μα κουράστηκα.
Και δεν μπορούσα άλλο να προσπερνώ κουκίδες...
Όταν σταμάτησε πια το ταξίδι, βρήκα κάποιες κουκίδες να με ακολουθούν και άλλες να μένουν μακριά. Κι είδα λίγες νέες να με συντροφεύουν τρυφερά.
Ίσως έπρεπε να το παλέψω παραπάνω... αλλά ήσουν από την αρχή πολύ μακριά.
Και όταν άκουσα, πως κι εσύ κυνηγούσες μια κουκίδα που κάποτε είδες φωτισμένη από την αντανάκλαση του ήλιου και προχωρούσε μακριά σου, κατάλαβα! Πως εκτός από το πόση ενέργεια ξοδεύουμε σε μία κατεύθυνση, σημαντικό ρόλο παίζει και η κατεύθυνση.
Πάντως ένα είναι σίγουρο... η διαδρομή μας, του ενός προς τον άλλον έκανε τον κύκλο ολόκληρο.
Κι αισθάνομαι πως είμαι εκεί που ήσουν κάποτε εσύ και έπαιζες με τις αχτίδες του ήλιου.
Αλήθεια, εσύ γιατί σταμάτησες;